O MIEJSCOWOŚCI
Wieś osada młyńska położona malowniczo nad jeziorem o tej samej nazwie
WARTO ZOBACZYĆ
Młyn wodny – o konstrukcji drewniano – szkieletowej z przełomu XIX i XX w. Na rzece Pisie Zagroda młynarza – z pocz. XX w. Chaty drewniane – kryte strzechami z pocz. XX w.


O MIEJSCOWOŚCI
Osada leśna, odpowiednik Beśnicy po drugiej stronie granicy.
WARTO ZOBACZYĆ
Budynki przygraniczne Dawna drewniana strażnica przygraniczna – XIX w. Budynek murowany – z końca XIX w. Szkoła drewniano – murowana – z końca XIX w.


O MIEJSCOWOŚCI
WARTO ZOBACZYĆ

Chaty

Chaty

Podworski park krajobrazowy – z przeszło 100 letnim drzewostanem oraz pomnikowymi drzewami, pięknymi alejami grabowymi oraz aleja lipową.


O MIEJSCOWOŚCI
WARTO ZOBACZYĆ


O MIEJSCOWOŚCI
Wieś położona na terenie o bardzo zróznocowanym ukształtowaniu, z panoramami widowkowymi na Górzno i okolice.
WARTO ZOBACZYĆ
Szkoła drewniana – z początki XIX Liczne chaty drewniane – z 2 poł. XIX w. Drewniania obora – z 2 poł. XIX w.


O MIEJSCOWOŚCI
Wieś nad jeziorem o tej samej nazwie. Jezioro i jego obrzeża objęte są ochroną w postaci rezerwatu przyrody “czarny Bryńsk”.
WARTO ZOBACZYĆ

 

Kościół parafialny

Dąb

Kościół parafialny

Budynek z “czasów pruskich” - od 1993 r. funkcjonuje tu Zielona Szkoła “EKO – CZAR”.



O MIEJSCOWOŚCI
Miasteczko położone jest na wzgórzu w pobliżu malowniczych jezior: Górzna i Młyńskiego. Pierwsze wzmianki o Górznie odnoszą się do lat 1229 i 1239. We wczesnym śreniowieczu gród był pod zwierzchnictwem mazowieckim. W 1229 r. Jako osada była własnością biskupów płockich, otrzymała prawa miejskie 1327 r. Oraz ponownie w 1375 r. Przez biskupa płockiego Ścibora. Po zniszczeniu pożarem 1773 r. Utraciło prawa miejskie odzyskując je w 1833 r. Ośrodkiem założenia - wydłużony czworoboczny rynek, na którego osi w najwyższym punkcie miasta znajduje się kościól parafialny. Poniżej na stożkowym pogaórku położony był niegdyś niewielki dwór – zamek, będący siedzibą urzędników biskupich, zniszczony w 1698 r.
WARTO ZOBACZYĆ

 

Kościół parafialny

 

Kościół parafialny p. w. św. Krzyża - parafia erygowana 1325 r. Przez biskupa płockiego Floriana i przekazana miechowskim kanonikom refularnym stróżom grodu jerozolimskiego (tzw. bożogrobowcom), którzy utrymywali ją w swych rekach do kasaty w 1830 r. Pierwotny kościół wzmiankowany w 1835 r. Został spalony w 1443 r. Nastepny drewniany spalony przez Szwedów w 1628 r. Trzeci rówwniez drewniany uległ zniszczeniu w 1763 r., budowę obecnego rozpoczeto w 1765, a zakonczono w 1780. Obecny kościół jest w stylu barokowo – klasycystycznym, murowany z cegły, otynkowany. Jednonawowy, z prosto zamknietym prezbiteruim i dwiema wieżami od zachodu, nadbodowanymi ok. poł. XIX w. Wnetrze nakryte sklepieniem kolebkowo – krzyżowym. Część środkowa bryły zwieńczona trójkoątnym szczytem z żelaznym krzyżem bożogrobowców. Dachy siodłowe, kryte dachówką. Ołtarz główny rokokowy z końca XVIII w., z rzeźbami boskupów zakony bożogrobowców oraz Matki Boskiej z dzieckiem z 1 poł. XVII w. Pozostałe wyposażenie kościoła rokokowe i rokokowo – klasycystyczne. W kościele znajduje sie także granitowa kropielnica, wyroby rzemiosła złotniczego, 3 dzwony z XVII w.

 

Kościół parafialny


Plebania

 

Domy drewniane – w wiekszości z 1 poł. XIX w. w konstrukcji szkieletowej lub sumikowo – łątkowej, niekiedy na podmurówce kamiennej lub ceglanej, przeważnie usytuowane szczytowo, o dachach siodłowych krytych dachówką. Usytuowane sa przy rynku. Zabytkowe chaty – niedaleko młyna na Wapiance “Kopiec” - na stoku wzniesienia nad jez. Górzno, platforma po dawnym zamku biskupim. Grodzisko “Bocieniec” – wczesnośredniowieczne, miedzy jeziorami Górzno i Młyńskie.