Monument wzniesiony dla upamiętnienia poległych w wojnie prusko-francuskiej 1870-1871 mieszkańców i powiatu brodnickiego.

Uroczystość odsłonięcia odbyła się dnia 18 października 1905 roku. Wykonany z czerwonego piaskowca miał kształt obelisku. Szczyt wieńczył odlany z metalu orzeł wzbijający się do lotu dziobem zwrócony w stronę kościoła ewangelickiego. Na pomniku wmurowano dwa medaliony z popiersiami. Z jednej strony monumentu był medalion przedstawiający Wilhelma I. (króla pruskiego 1861-1871, a po zwycięskiej wojnie i zjednoczeniu Niemiec - cesarza niemieckiego 1888-1918; za jego panowania odbyła się uroczystość odsłonięcia pomnika), albo kanclerza Otto von Bismarcka. Na obelisku oprócz medalionów znajdowała się metalowa tablica. Podano na niej w dwóch kolumnach około 20 nazwisk poległych żołnierzy, a wśród nich Brunona

Kurzyńskiego. Pomnik otoczono niskim płotkiem z metalowych prętów.

Rys. Edmund Jankowski

Według opowiadań niektórych starych brodniczan orzeł miał być odlany z przetopionych armat zdobytych na Francuzach w zwycięskiej z nimi wojnie. W roku 1918 został przez robotników polskich zdemontowany, przez pewien czas przechowywany w remizie strażackiej na Starym Placu Szkolnym, a następnie wywieziony do Rzeszy. Cokół rozebrano w roku 1921 lub 1922. Nieliczni mieszkańcy Brodnicy twierdzą, że w ten sposób uzyskany materiał posłużył do budowy pomnika na mogile burmistrza Mieczysława Jerzykiewicza (wystawiony w 1929r. przetrwał zawieruchę wojenną i do dzisiejszych czasów stoi na cmentarzu rzymsko-katolickim w Brodnicy). Natomiast część piaskowca miano wykorzystać wznosząc pomnik ku czci poległych żołnierzy 67 Pułku Piechoty, który odsłonięto w maju 1937, a rozebrano jesienią 1939 roku.